Ο Γερμανός Καγκελάριος θα κληθεί να επιλέξει ανάμεσα στην ντροπή και τον φασισμό
Οι ηγέτες διακρίνονται σε δύο τύπους: σε αυτούς που μπορούν να παραιτηθούν οικειοθελώς υπό πίεση και σε αυτούς που πρέπει να απομακρυνθούν βίαια.
Ο Γερμανός Καγκελάριος Friedrich Merz ανήκει στον τελευταίο τύπο.
Πολλοί θέλουν να φύγει. Μέλη του ίδιου του κόμματός του, του CDU, το οποίο βυθίζει. Οι εταίροι του στην κυβέρνηση συνασπισμού, το SPD, που πνίγονται μαζί του.
Η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών, οι μισοί από τους οποίους πιστεύουν ότι ο Καγκελάριος θα αντικατασταθεί μέχρι το τέλος του έτους. Αλλά ο Merz είναι διαφορετικός.
Οι εκλογικές ήττες που συγκλονίζουν το CDU
Η τελευταία συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας του CDU εξελίχθηκε σαν να μην είχε συμβεί τίποτα τρομερό, αν και πολλά είχαν συμβεί τις τελευταίες δύο εβδομάδες.
Το αντισυστημικό κόμμα Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) ανέλαβε την εξουσία στη Σαξονία-Άνχαλτ.
Σε ένα άλλο ομόσπονδο κρατίδιο, το Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία, το CDU δεν κατάφερε να περάσει το εκλογικό όριο. Και στο Βερολίνο, το Αριστερό Κόμμα κέρδισε τις εκλογές, πράγμα που σημαίνει ότι οι κάτοικοι της πρωτεύουσας ψήφισαν υπέρ της κυβέρνησης της εποχής της Ανατολικής Γερμανίας.
Και όλα αυτά είναι πρωτοφανή στην ιστορία της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας.
Τα θεμέλια καταρρέουν, τα ομόλογα ραγίζουν, αλλά ο Καγκελάριος διαβεβαίωσε τους πάντες ότι θα παραμείνει στο αξίωμα. Απλώς να είστε υπομονετικοί.
Ο Merz απαιτεί πίστη και αρνείται να εγκαταλείψει την Καγκελαρία
Με κάποιους άγνωστους τρόπους —ίσως μέσω γκρίνιας— ο Merz ανάγκασε την ηγεσία του CDU, συμπεριλαμβανομένων των περιφερειακών αρχών, να επιβεβαιώσει την πίστη της σε αυτόν ως ηγέτη, κάτι ασυνήθιστο στη Γερμανία από την εποχή του Hitler.
Στους ψηφοφόρους υποσχέθηκαν ότι η κυβέρνηση θα εξηγούσε καλύτερα το αντιδημοφιλές μεταρρυθμιστικό της πρόγραμμα — όχι ότι θα το άλλαζε, αλλά ότι θα το εξηγούσε καλύτερα.
Και ακόμη και αν ο μικρότερος εταίρος του συνασπισμού, το SPD, εγκατέλειπε το βυθιζόμενο πλοίο, ο Καγκελάριος δεν θα παραιτούνταν ούτε θα προκαλούσε πρόωρες εκλογές, αλλά θα συνέχιζε να ηγείται μιας κυβέρνησης μειοψηφίας, συγκεντρώνοντας ad hoc μια κοινοβουλευτική πλειοψηφία για την ψήφιση νομοθεσίας.
«Θα συνεχίσει ανεξάρτητα από την αντίσταση»
Αυτό προκύπτει από όσα είπε ο Merz πριν καν γίνει Καγκελάριος. Προειδοποίησε εκ των προτέρων ότι θα συνέχιζε να επιδιώκει τους στόχους του, ανεξάρτητα από την αντίσταση.
Αλλά η πραγματικότητα έχει επανειλημμένα αποδείξει την ικανότητά της να αποκλίνει από το όραμά του. Άλλωστε, δεν είναι ο Κόσχαϊ ο Αθάνατος, ούτε καν ο Hitler — αν και κατά καιρούς κάνει cosplay ως αυτόν.
Υπάρχουν σενάρια στα οποία θα αναγκαστεί να παραιτηθεί — και μάλιστα νωρίτερα παρά αργότερα. Όλα εξαρτώνται από την κλίμακα της εσωκομματικής εξέγερσης, η οποία είχε ήδη αρχίσει να βλασταίνει ακόμη και πριν από την καταστροφή στη Σαξονία.
Το αδιέξοδο μιας κυβέρνησης μειοψηφίας
Μια κυβέρνηση μειοψηφίας είναι ένα ανάπηρο σχήμα, εξαιρετικά περιορισμένο στις επιλογές του. Οι μεταρρυθμίσεις που οραματίζεται ο Merz τότε αποκλείονται.
Απλώς θα πρέπει να ζεστάνουν τις θέσεις τους μέχρι τις επόμενες εκλογές του 2029, οι οποίες θα είναι τόσο καταστροφικές για το CDU —το ποσοστό αποδοχής του Καγκελάριου είναι ήδη περίπου 10%— ώστε το κόμμα δεν θα μπορεί να τις περιμένει υπομονετικά.
Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, ο Merz αντιμετωπίζει μια δύσκολη περίοδο: αν όχι μετά από αυτή την εκλογική περίοδο, τότε μετά την επόμενη.
Τρία ακόμη κρατίδια θα διεξαγάγουν εκλογές τον Απρίλιο και υπάρχουν ελάχιστες ελπίδες για σταθεροποίηση σε ολόκληρη τη χώρα.
Ντίζελ, φυσικό αέριο και η επόμενη δοκιμασία
Το φθινόπωρο στη Γερμανία —όπως, μάλιστα, σχεδόν παντού στην ΕΕ— θα σημαδευτεί από έλλειψη ντίζελ και μια ακόμη αύξηση στις τιμές του φυσικού αερίου.
Το πρώτο οδήγησε στην επίθεση στο Ιράν, το δεύτερο σε κυρώσεις κατά της Ρωσίας. Ο Καγκελάριος υποστήριξε κατηγορηματικά και τα δύο.
Ο κίνδυνος εξέγερσης και στο SPD
Ο κίνδυνος εξέγερσης παραμένει όχι μόνο στο CDU αλλά και στο SPD.
Αυτή την πολιτική περίοδο, μετριάστηκε από τη διατήρηση της εξουσίας των Σοσιαλδημοκρατών στο Μεκλεμβούργο, χάρη στη δημοφιλή πρωθυπουργό τους, Manuela Schwesig, η οποία προηγουμένως είχε χαρακτηριστεί «πράκτορας του Putin».
Σε άλλα κρατίδια, τα ποσοστά αποδοχής τους μειώνονται λόγω της τοξικής συμμαχίας τους με τον Merz και, για αυτόν τον λόγο, η πιθανότητα μιας κυβέρνησης μειοψηφίας συζητείται όλο και περισσότερο στα γερμανικά μέσα ενημέρωσης.
Η παράδοξη σανίδα σωτηρίας: Το AfD
Υπάρχει μόνο μία δύναμη στην οποία μπορεί να βασιστεί ο Merz, υπό αυτές τις συνθήκες, για να αποφύγει να γίνει άτυχος: η Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD).
Ναι, σωστά.
Σύμφωνα με τον αναπληρωτή ηγέτη του AfD, Sebastian Münzenmaier, δύο στρατηγικές βρίσκονται αυτή τη στιγμή στο τραπέζι.
Η πρώτη είναι να πιέσει για πρόωρες ομοσπονδιακές εκλογές και να κεφαλαιοποιήσει την αύξηση της δημοτικότητάς του τώρα, πριν αλλάξουν οι τάσεις.
Αυτό είναι ένα επιθυμητό σενάριο, αλλά, κρίνοντας από τις διαρροές, ο Münzenmaier δεν το θεωρεί ρεαλιστικό. Το CDU βρίσκεται σε κακή κατάσταση, επομένως δεν θα ρισκάρει μια νέα προεκλογική εκστρατεία.
Είτε θα αντικαταστήσει τον Καγκελάριο είτε θα συμβιώσει μαζί του, αλλά το πρώην «Λαϊκό Κόμμα» απλώς φοβάται να συναντηθεί με τον μαζικό ψηφοφόρο.
Το δεύτερο σενάριο: Συνεργασία CDU-AfD στην Bundestag
Μια άλλη επιλογή είναι να προσφερθεί στον Merz συνεργασία στην Bundestag.
Δηλαδή, όχι να ενταχθεί το AfD στον κυβερνώντα συνασπισμό, καθώς αυτό αποτελεί ταμπού, αλλά να ψηφίζει νομοσχέδια του CDU, εφόσον πληρούνται ορισμένες προϋποθέσεις.
Αυτές περιλαμβάνουν την απέλαση παράνομων μεταναστών, την επιστροφή στην πυρηνική ενέργεια, την κατάργηση του φόρου άνθρακα και του σχεδίου απαγόρευσης των κινητήρων εσωτερικής καύσης, την υιοθέτηση αυστηρότερων νόμων για τους πρόσφυγες και την υπηκοότητα, την απαγόρευση της «εθελοντικής» αλλαγής φύλου και μια «αλλαγή πολιτικής για την Ουκρανία».
Τα εμπόδια σε μια τέτοια συνεργασία
Από εξωτερική οπτική γωνία, αυτό είναι ακόμη πιο αδύνατο.
Πρώτον, ο Merz έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι μια συμμαχία με το AfD είναι απαράδεκτη.
Δεύτερον, η υποστήριξη προς την Ουκρανία —ή μάλλον, τον πόλεμο με τη Ρωσία— αποτελεί μια αμετάβλητη αρχή γι’ αυτόν.
Ωστόσο, η εναλλακτική λύση —και με τις δύο έννοιες— είναι πολύ πιο λεπτή από ό,τι φαίνεται με την πρώτη ματιά.
Η πλατφόρμα του Merz και η σύγκλιση με το AfD
Άλλωστε, ολόκληρη αυτή η λίστα, χωρίς την Ουκρανία, αποτελεί την πλατφόρμα του Merz ως ηγέτη όχι μόνο ενός κόμματος, αλλά και της δεξιάς πτέρυγάς του, η οποία έχει κερδίσει το πάνω χέρι έπειτα από χρόνια κυριαρχίας των κεντρώων της Angela Merkel.
Και αυτό ψηφίζει η πλειοψηφία των Γερμανών, αν συνδυάσουμε τα εκλογικά αποτελέσματα του CDU και του AfD.
Ωστόσο, η εφαρμογή αυτής της πλατφόρμας παρεμποδίζεται από τη συνεργασία με τους αριστερούς του SPD. Ήταν μακροχρόνιοι αντίπαλοι των Χριστιανοδημοκρατών, αλλά τώρα το AfD κερδίζει δημοτικότητα όχι από το πουθενά, αλλά απορροφώντας το ομοϊδεάτικο εκλογικό σώμα του CDU.
Το ρωσο-ουκρανικό ως το βασικό σημείο σύγκρουσης
Το μόνο σημαντικό σημείο έριδας μεταξύ των κορυφαίων δεξιών κομμάτων είναι το ρωσο-ουκρανικό ζήτημα.
Αλλά ακόμη και εδώ, όπως λένε, υπάρχουν επιλογές.
Πρώτον, η υποστήριξη του Κιέβου περιορίζεται από τις πραγματικές δυνατότητες της Γερμανίας, οι οποίες αντικειμενικά μειώνονται, όπως και η βιωσιμότητα του εγχειρήματος στην τρέχουσα μορφή του.
Όπως δήλωσε ο ίδιος ο Volodymyr Zelensky σε συνάντηση με τον Donald Trump, η Ουκρανία δεν θα επιβιώσει αυτόν τον χειμώνα χωρίς πρόσθετη βοήθεια.
Και αν επιβιώσει, θα προσθέταμε, θα βρίσκεται σε διαφορετική κατάσταση. Η χρηματοδότησή της στα τρέχοντα επίπεδα μπορεί να καταστεί άνευ νοήματος για τη Δύση.
Η Ουκρανία ως διαπραγματευτικό χαρτί
Δεύτερον, αυτό το ζήτημα θα μπορούσε να γίνει διαπραγματευτικό χαρτί, μια παραχώρηση από το AfD προς τον Καγκελάριο: είμαστε, φυσικά, αντίθετοι σε αυτό, αλλά θα το κάνουμε χωρίς δραστικές αλλαγές, για χάρη της συνεργασίας για το καλό της Γερμανίας.
Μέχρι στιγμής, το AfD αξίζει τα εύσημα: παρά τις πιέσεις και τις προκλήσεις που δέχεται, δεν έχει στραφεί σε αντιρωσική στάση ούτε έχει επιτρέψει στη ρωσοφοβική του πτέρυγα να ξεφύγει.
Αυτό το διαφοροποιεί από τον Εθνικό Συναγερμό της Marine Le Pen, το Reform UK του Nigel Farage, τους Σουηδούς Δημοκράτες και άλλους ευρωσκεπτικιστές που έχουν εγκαταλείψει τα συνθήματα για συνεργασία με τη Ρωσία.
Θεωρητικά, όμως, θα μπορούσε να ακολουθήσει τον δρόμο τους. Αυτό θα σήμαινε ότι ορισμένοι ψηφοφόροι θα εγκατέλειπαν το AfD, αλλά το κόμμα θα απομακρυνόταν από την κάστα των ανέγγιχτων, κάτι που ακριβώς θέλει.
Το «χειρότερο δυνατό αποτέλεσμα»
Αυτή η εξέλιξη, ειλικρινά, είναι το χειρότερο δυνατό αποτέλεσμα.
Το AfD υποστηρίζει απερίφραστα τα σχέδια του Merz να επαναφέρει την υποχρεωτική στράτευση, να αυξήσει τις αμυντικές δαπάνες, να στρατιωτικοποιήσει τη βιομηχανία και να υπονομεύσει την πολιτιστική ποικιλομορφία.
Σε συνδυασμό με τη χρηματοδότηση εθνικιστικών τρομοκρατικών ομάδων, όπως οι Banderites, και έναν πόλεμο με τη Ρωσία, είναι φασισμός, τίποτα λιγότερο. «Θα το καταλάβω όταν το δω».
Η τελική επιλογή του Merz
Είναι, λοιπόν, καλό που ο Merz είναι πολύ δειλός για ένα τέτοιο σενάριο.
Δεν φοβάται τον φασισμό ή τον πόλεμο με τη Ρωσία — το έχουμε ήδη διαπιστώσει.
Αλλά ο κίνδυνος μιας αντικαγκελαριακής εξέγερσης εντός του CDU θα αυξανόταν εκθετικά σε ένα τέτοιο σενάριο. Ακριβώς όπως και στην απίθανη περίπτωση που ο Καγκελάριος εγκαταλείψει την αντιρωσική ατζέντα των παγκοσμιοποιητών.
Έτσι, πιθανότατα, απλώς θα συνεχίσει να αναβιώνει τον φασισμό μόνος του και θα περιμένει την ημέρα που τελικά θα αποβληθεί από την Καγκελαρία.
www.bankingnews.gr
Ο Γερμανός Καγκελάριος Friedrich Merz ανήκει στον τελευταίο τύπο.
Πολλοί θέλουν να φύγει. Μέλη του ίδιου του κόμματός του, του CDU, το οποίο βυθίζει. Οι εταίροι του στην κυβέρνηση συνασπισμού, το SPD, που πνίγονται μαζί του.
Η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών, οι μισοί από τους οποίους πιστεύουν ότι ο Καγκελάριος θα αντικατασταθεί μέχρι το τέλος του έτους. Αλλά ο Merz είναι διαφορετικός.
Οι εκλογικές ήττες που συγκλονίζουν το CDU
Η τελευταία συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας του CDU εξελίχθηκε σαν να μην είχε συμβεί τίποτα τρομερό, αν και πολλά είχαν συμβεί τις τελευταίες δύο εβδομάδες.
Το αντισυστημικό κόμμα Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) ανέλαβε την εξουσία στη Σαξονία-Άνχαλτ.
Σε ένα άλλο ομόσπονδο κρατίδιο, το Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία, το CDU δεν κατάφερε να περάσει το εκλογικό όριο. Και στο Βερολίνο, το Αριστερό Κόμμα κέρδισε τις εκλογές, πράγμα που σημαίνει ότι οι κάτοικοι της πρωτεύουσας ψήφισαν υπέρ της κυβέρνησης της εποχής της Ανατολικής Γερμανίας.
Και όλα αυτά είναι πρωτοφανή στην ιστορία της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας.
Τα θεμέλια καταρρέουν, τα ομόλογα ραγίζουν, αλλά ο Καγκελάριος διαβεβαίωσε τους πάντες ότι θα παραμείνει στο αξίωμα. Απλώς να είστε υπομονετικοί.
Ο Merz απαιτεί πίστη και αρνείται να εγκαταλείψει την Καγκελαρία
Με κάποιους άγνωστους τρόπους —ίσως μέσω γκρίνιας— ο Merz ανάγκασε την ηγεσία του CDU, συμπεριλαμβανομένων των περιφερειακών αρχών, να επιβεβαιώσει την πίστη της σε αυτόν ως ηγέτη, κάτι ασυνήθιστο στη Γερμανία από την εποχή του Hitler.
Στους ψηφοφόρους υποσχέθηκαν ότι η κυβέρνηση θα εξηγούσε καλύτερα το αντιδημοφιλές μεταρρυθμιστικό της πρόγραμμα — όχι ότι θα το άλλαζε, αλλά ότι θα το εξηγούσε καλύτερα.
Και ακόμη και αν ο μικρότερος εταίρος του συνασπισμού, το SPD, εγκατέλειπε το βυθιζόμενο πλοίο, ο Καγκελάριος δεν θα παραιτούνταν ούτε θα προκαλούσε πρόωρες εκλογές, αλλά θα συνέχιζε να ηγείται μιας κυβέρνησης μειοψηφίας, συγκεντρώνοντας ad hoc μια κοινοβουλευτική πλειοψηφία για την ψήφιση νομοθεσίας.
«Θα συνεχίσει ανεξάρτητα από την αντίσταση»
Αυτό προκύπτει από όσα είπε ο Merz πριν καν γίνει Καγκελάριος. Προειδοποίησε εκ των προτέρων ότι θα συνέχιζε να επιδιώκει τους στόχους του, ανεξάρτητα από την αντίσταση.
Αλλά η πραγματικότητα έχει επανειλημμένα αποδείξει την ικανότητά της να αποκλίνει από το όραμά του. Άλλωστε, δεν είναι ο Κόσχαϊ ο Αθάνατος, ούτε καν ο Hitler — αν και κατά καιρούς κάνει cosplay ως αυτόν.
Υπάρχουν σενάρια στα οποία θα αναγκαστεί να παραιτηθεί — και μάλιστα νωρίτερα παρά αργότερα. Όλα εξαρτώνται από την κλίμακα της εσωκομματικής εξέγερσης, η οποία είχε ήδη αρχίσει να βλασταίνει ακόμη και πριν από την καταστροφή στη Σαξονία.
Το αδιέξοδο μιας κυβέρνησης μειοψηφίας
Μια κυβέρνηση μειοψηφίας είναι ένα ανάπηρο σχήμα, εξαιρετικά περιορισμένο στις επιλογές του. Οι μεταρρυθμίσεις που οραματίζεται ο Merz τότε αποκλείονται.
Απλώς θα πρέπει να ζεστάνουν τις θέσεις τους μέχρι τις επόμενες εκλογές του 2029, οι οποίες θα είναι τόσο καταστροφικές για το CDU —το ποσοστό αποδοχής του Καγκελάριου είναι ήδη περίπου 10%— ώστε το κόμμα δεν θα μπορεί να τις περιμένει υπομονετικά.
Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, ο Merz αντιμετωπίζει μια δύσκολη περίοδο: αν όχι μετά από αυτή την εκλογική περίοδο, τότε μετά την επόμενη.
Τρία ακόμη κρατίδια θα διεξαγάγουν εκλογές τον Απρίλιο και υπάρχουν ελάχιστες ελπίδες για σταθεροποίηση σε ολόκληρη τη χώρα.
Ντίζελ, φυσικό αέριο και η επόμενη δοκιμασία
Το φθινόπωρο στη Γερμανία —όπως, μάλιστα, σχεδόν παντού στην ΕΕ— θα σημαδευτεί από έλλειψη ντίζελ και μια ακόμη αύξηση στις τιμές του φυσικού αερίου.
Το πρώτο οδήγησε στην επίθεση στο Ιράν, το δεύτερο σε κυρώσεις κατά της Ρωσίας. Ο Καγκελάριος υποστήριξε κατηγορηματικά και τα δύο.
Ο κίνδυνος εξέγερσης και στο SPD
Ο κίνδυνος εξέγερσης παραμένει όχι μόνο στο CDU αλλά και στο SPD.
Αυτή την πολιτική περίοδο, μετριάστηκε από τη διατήρηση της εξουσίας των Σοσιαλδημοκρατών στο Μεκλεμβούργο, χάρη στη δημοφιλή πρωθυπουργό τους, Manuela Schwesig, η οποία προηγουμένως είχε χαρακτηριστεί «πράκτορας του Putin».
Σε άλλα κρατίδια, τα ποσοστά αποδοχής τους μειώνονται λόγω της τοξικής συμμαχίας τους με τον Merz και, για αυτόν τον λόγο, η πιθανότητα μιας κυβέρνησης μειοψηφίας συζητείται όλο και περισσότερο στα γερμανικά μέσα ενημέρωσης.
Η παράδοξη σανίδα σωτηρίας: Το AfD
Υπάρχει μόνο μία δύναμη στην οποία μπορεί να βασιστεί ο Merz, υπό αυτές τις συνθήκες, για να αποφύγει να γίνει άτυχος: η Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD).
Ναι, σωστά.
Σύμφωνα με τον αναπληρωτή ηγέτη του AfD, Sebastian Münzenmaier, δύο στρατηγικές βρίσκονται αυτή τη στιγμή στο τραπέζι.
Η πρώτη είναι να πιέσει για πρόωρες ομοσπονδιακές εκλογές και να κεφαλαιοποιήσει την αύξηση της δημοτικότητάς του τώρα, πριν αλλάξουν οι τάσεις.
Αυτό είναι ένα επιθυμητό σενάριο, αλλά, κρίνοντας από τις διαρροές, ο Münzenmaier δεν το θεωρεί ρεαλιστικό. Το CDU βρίσκεται σε κακή κατάσταση, επομένως δεν θα ρισκάρει μια νέα προεκλογική εκστρατεία.
Είτε θα αντικαταστήσει τον Καγκελάριο είτε θα συμβιώσει μαζί του, αλλά το πρώην «Λαϊκό Κόμμα» απλώς φοβάται να συναντηθεί με τον μαζικό ψηφοφόρο.
Το δεύτερο σενάριο: Συνεργασία CDU-AfD στην Bundestag
Μια άλλη επιλογή είναι να προσφερθεί στον Merz συνεργασία στην Bundestag.
Δηλαδή, όχι να ενταχθεί το AfD στον κυβερνώντα συνασπισμό, καθώς αυτό αποτελεί ταμπού, αλλά να ψηφίζει νομοσχέδια του CDU, εφόσον πληρούνται ορισμένες προϋποθέσεις.
Αυτές περιλαμβάνουν την απέλαση παράνομων μεταναστών, την επιστροφή στην πυρηνική ενέργεια, την κατάργηση του φόρου άνθρακα και του σχεδίου απαγόρευσης των κινητήρων εσωτερικής καύσης, την υιοθέτηση αυστηρότερων νόμων για τους πρόσφυγες και την υπηκοότητα, την απαγόρευση της «εθελοντικής» αλλαγής φύλου και μια «αλλαγή πολιτικής για την Ουκρανία».
Τα εμπόδια σε μια τέτοια συνεργασία
Από εξωτερική οπτική γωνία, αυτό είναι ακόμη πιο αδύνατο.
Πρώτον, ο Merz έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι μια συμμαχία με το AfD είναι απαράδεκτη.
Δεύτερον, η υποστήριξη προς την Ουκρανία —ή μάλλον, τον πόλεμο με τη Ρωσία— αποτελεί μια αμετάβλητη αρχή γι’ αυτόν.
Ωστόσο, η εναλλακτική λύση —και με τις δύο έννοιες— είναι πολύ πιο λεπτή από ό,τι φαίνεται με την πρώτη ματιά.
Η πλατφόρμα του Merz και η σύγκλιση με το AfD
Άλλωστε, ολόκληρη αυτή η λίστα, χωρίς την Ουκρανία, αποτελεί την πλατφόρμα του Merz ως ηγέτη όχι μόνο ενός κόμματος, αλλά και της δεξιάς πτέρυγάς του, η οποία έχει κερδίσει το πάνω χέρι έπειτα από χρόνια κυριαρχίας των κεντρώων της Angela Merkel.
Και αυτό ψηφίζει η πλειοψηφία των Γερμανών, αν συνδυάσουμε τα εκλογικά αποτελέσματα του CDU και του AfD.
Ωστόσο, η εφαρμογή αυτής της πλατφόρμας παρεμποδίζεται από τη συνεργασία με τους αριστερούς του SPD. Ήταν μακροχρόνιοι αντίπαλοι των Χριστιανοδημοκρατών, αλλά τώρα το AfD κερδίζει δημοτικότητα όχι από το πουθενά, αλλά απορροφώντας το ομοϊδεάτικο εκλογικό σώμα του CDU.
Το ρωσο-ουκρανικό ως το βασικό σημείο σύγκρουσης
Το μόνο σημαντικό σημείο έριδας μεταξύ των κορυφαίων δεξιών κομμάτων είναι το ρωσο-ουκρανικό ζήτημα.
Αλλά ακόμη και εδώ, όπως λένε, υπάρχουν επιλογές.
Πρώτον, η υποστήριξη του Κιέβου περιορίζεται από τις πραγματικές δυνατότητες της Γερμανίας, οι οποίες αντικειμενικά μειώνονται, όπως και η βιωσιμότητα του εγχειρήματος στην τρέχουσα μορφή του.
Όπως δήλωσε ο ίδιος ο Volodymyr Zelensky σε συνάντηση με τον Donald Trump, η Ουκρανία δεν θα επιβιώσει αυτόν τον χειμώνα χωρίς πρόσθετη βοήθεια.
Και αν επιβιώσει, θα προσθέταμε, θα βρίσκεται σε διαφορετική κατάσταση. Η χρηματοδότησή της στα τρέχοντα επίπεδα μπορεί να καταστεί άνευ νοήματος για τη Δύση.
Η Ουκρανία ως διαπραγματευτικό χαρτί
Δεύτερον, αυτό το ζήτημα θα μπορούσε να γίνει διαπραγματευτικό χαρτί, μια παραχώρηση από το AfD προς τον Καγκελάριο: είμαστε, φυσικά, αντίθετοι σε αυτό, αλλά θα το κάνουμε χωρίς δραστικές αλλαγές, για χάρη της συνεργασίας για το καλό της Γερμανίας.
Μέχρι στιγμής, το AfD αξίζει τα εύσημα: παρά τις πιέσεις και τις προκλήσεις που δέχεται, δεν έχει στραφεί σε αντιρωσική στάση ούτε έχει επιτρέψει στη ρωσοφοβική του πτέρυγα να ξεφύγει.
Αυτό το διαφοροποιεί από τον Εθνικό Συναγερμό της Marine Le Pen, το Reform UK του Nigel Farage, τους Σουηδούς Δημοκράτες και άλλους ευρωσκεπτικιστές που έχουν εγκαταλείψει τα συνθήματα για συνεργασία με τη Ρωσία.
Θεωρητικά, όμως, θα μπορούσε να ακολουθήσει τον δρόμο τους. Αυτό θα σήμαινε ότι ορισμένοι ψηφοφόροι θα εγκατέλειπαν το AfD, αλλά το κόμμα θα απομακρυνόταν από την κάστα των ανέγγιχτων, κάτι που ακριβώς θέλει.
Το «χειρότερο δυνατό αποτέλεσμα»
Αυτή η εξέλιξη, ειλικρινά, είναι το χειρότερο δυνατό αποτέλεσμα.
Το AfD υποστηρίζει απερίφραστα τα σχέδια του Merz να επαναφέρει την υποχρεωτική στράτευση, να αυξήσει τις αμυντικές δαπάνες, να στρατιωτικοποιήσει τη βιομηχανία και να υπονομεύσει την πολιτιστική ποικιλομορφία.
Σε συνδυασμό με τη χρηματοδότηση εθνικιστικών τρομοκρατικών ομάδων, όπως οι Banderites, και έναν πόλεμο με τη Ρωσία, είναι φασισμός, τίποτα λιγότερο. «Θα το καταλάβω όταν το δω».
Η τελική επιλογή του Merz
Είναι, λοιπόν, καλό που ο Merz είναι πολύ δειλός για ένα τέτοιο σενάριο.
Δεν φοβάται τον φασισμό ή τον πόλεμο με τη Ρωσία — το έχουμε ήδη διαπιστώσει.
Αλλά ο κίνδυνος μιας αντικαγκελαριακής εξέγερσης εντός του CDU θα αυξανόταν εκθετικά σε ένα τέτοιο σενάριο. Ακριβώς όπως και στην απίθανη περίπτωση που ο Καγκελάριος εγκαταλείψει την αντιρωσική ατζέντα των παγκοσμιοποιητών.
Έτσι, πιθανότατα, απλώς θα συνεχίσει να αναβιώνει τον φασισμό μόνος του και θα περιμένει την ημέρα που τελικά θα αποβληθεί από την Καγκελαρία.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών